Для эксперыменту мы вырашылі перасяліцца са знаёмага мне пансіянату Элегія каля Курфюрстэндамм у Берлінскі хостэл каля музею камунікацыі, які адчыніўся толькі год таму на месцы нейкага былога офісна-адміністрацыйнага будынку Ўсходняга Берліну.

Адназначныя плюсы хостэлу:
- бясплатны вайфай
- бясплатнае сняданне
- бар пры стойцы рэгістрацыі, дзе ў звычайны час можна купіць папіць-паесці ці піва, а ад 18 да 22 робяць кактэйлі коштам па 3,5 еўра
- добрае размяшчэнне ў горадзе (да метро 30 секунд хады :), а для экзотыкі - побач паўночнакарэйская амбасада, аптэка, універмаг, шэраг барчыкаў, музеі і г.д.)
- даволі камфортныя ложкі і раздзельныя душ і прыбіральня ў нумары (ёсць, напэўна, і тыя, дзе "удобства" толькі на калідоры)

Мінусы:
- шумна, учора ўнізе ў дворыку інтэрнацыянальная кампанія маладых людзей да гадзіны ночы піла-смяялася;
- няма тэлевізару ў нумары;
- не кожны дзень мяняюць рушнікі;
- у нумары толькі плынь-мыла, няма шампуню, + толькі па адным рушніку на чалавеку.

Выснова: для хостэлу - вельмі добрая якасць, але маглі б крыху падняць і давесці да гатэльчыку. :) Кошт 2-асабовага нумару за ноч на асобу: 21,5 еўра (уключна са сняданнем).

У Берліне цёпла. На Александрпляц працягваецца выстава пра 20 год з моманту разбурэння сцяны, на Курфюрстэндамм выстаўленыя безгаловыя манекены, што прапаноўваюць абсалютна розныя маркі адзення, а ў зеляні Тіергардэн па-ранейшаму залацее Фартуна. Я дурэю ад мясцовага сонца, і ад знаёмай нямецкай мовы, і ад шматкультур'я навокал, і эканомлю на абедах (курыца, 2 еўра, з грыля), каб купіць блузку за 69.90. Блузка, спадніца і абцасы патрэбныя для Стакгольма, які ўжо хутка, але пакуль што можна пра яго не думаць... Бо ў Берліне цёпла, а побач  з намі дастаткова месцаў, дзе гэтым вечарам можна будзе пагуляць. :)

Сёння наш апошні вечар у Порту. 10-гадовы партвейн чакае сваёй чаргі, а мы развітваемся з Партугаліяй да... бог ведае якога часу. Заўтра раніцай самалёт забірае нас у Франкфурт, адтуль у Берлін. Наперадзе шмат падарожжаў (асабіста ў мяне як мінімум). А пакуль я кажу Порту, з надзеяй, "да пабачэння"...

Гарадок - "партугальская Венецыя" (хаця як па мне, яны крыху перабольшваюць). Знаходзіцца кіламетрах у 60-70 ад Порту.
Каналы, прыгажосць!

1. Дом мастацтваў.



2. Узбярэжжа. Баркі.



3. Мост 16-га стагоддзя.


4. Мост-пятля.


5. Уваходзім у іншы канал

Учора мы (спачатку пераехаўшы праз раку на поўдзень) , паехалі на канвенцыянальны турыстычны пляж у вёску Эспіньё, якая знаходзіцца дзесьці ў кіламетрах 15-ці ад Порту. У Эспіньё мы нарэшце знайшлі кавалачак акіяну, дзе можна плаваць, бо не саб'е хваляй. Яшчэ мы вырашылі, што хопіць глушыць партвейн, і пакаштавалі мясцовага піва. Нядрэннае такое піва. У інтэрнэце са здзіўленнем даведалася, што Партугалія знаходзіцца на 7м месцы ў Еўропе па піўным экспарце - пастаўляюць паміж іншым у Англію, Аўстралію і Анголу.


Фоткі пад катам :)

( Віды Порту  )

Каб у вас не было ўражання, што Партугалія - гэта нешта дарагое і недасяжнае, напішу асноўныя (пакуль што) кошты нашай вандроўкі. Галоўная ўмова - мець шэнгенскую візу (гэта ўжо вырашайце самі), потым уся справа ў інтэрнэце і планаванні. Нашыя кошты былі наступныя. Адпраўны пункт - Варшава.

1. Білеты Варшава - Берлін - Варшава (цягнік, сідзячыя) - 60 еўра на асобу
2. Білеты Берлін - Франкфурт - Порту - Франкфурт - Берлін (Ryanair) без багажу - 60 еўра на асобу
3. Гатэль у цэнтры Порту, з душам-прыбіральняй у нумары, два нумары "двойкі" - 133 еўра на асобу за 7 начэй
4. Ноч у гатэльчыку ў аэрапорце Франкфурта (доўга чакаць рэйсу) - 13 еўра ад асобы.
--------
Дарога і гатэль - 266 еўра на асобу.

Кошты ў Порту:
Сярэдні кошт на другую страву ў абед (уваходзіць вялізны шмат мяса ці рыбы, складаны гарнір, гародніна, часам зверху дакладаюць яйка) - ад 3,5 да 6,5 еўра на чалавека
Піва (калі вы вычварэнцы і п'еце піва ў сэрцы вытворчасці партвейну) - да 1 еўра, што праўда, за 0,25
Кава - ад 0,50 да 0,65 еўра за эспрэса
Сняданне - каля 1-2 еўра

Экскурсіі: 
ад 10 еўра за экскурсію, якая дае права таксама на бясплатную дэгустацыю ў адным з цэнтраў партвейну.

Транспарт: 

У залежнасці ад зоны, але ў адзін бок патраціце не болей (часта меней) за 1,45 еўра. Калі хочаце білет на тры дні - 11 еўра за ўсе віды транспарту (аўтобус, метро, трамваі) . Або можаце купіць турыстычную "картку Порту", 17,5 еўра на 3 дні, якая апроч усіх відаў транспарту дадае зніжкі на круізы-туры, музеі і г.д.

Сувеніры - ад 1 еўра за рушнічок да 3 еўра за кераміку ну і вышэй ёсць, канешне, але мы яшчэ не ўсё разглядзелі... :)

Учора мы напачатку паехалі ў тур па рацэ Доўро, каб пабачыць шэсць мастоў, якія яднаюць Порту з іншымі часткамі агламерацыі.







Потым зазірнулі ў дэгустацыйную залю адной са шматлікіх вытворняў партвейну ў Віла-Нова-дэ-Гайя...



Нарэшце, увечары паехалі да акіяну, на гарадскі пляж Леца дэ Пальмэйра...

У ноч з 23 на 24 чэрвеня жыхары горада Порту святкавалі Купалле - або дзень Святога Жоао (Яна). У адрозненне ад нашых вясковых традыцый, тут гэтае свята цалкам гарадское. Усю ноч, пачынаючы з 10 вечара, на вуліцах гораду гуляюць тысячы або нават дзесяткі тысяч людзей: ад старых да малых. Паліцыі амаль не бачна, адкрытыя ўсе бары, а каб было не сумна хадзіць проста так, ёсць традыцыя: налева направа стукаць людзей па галаве пластыкавымі малаткамі або дакранацца гіганцкай кветкай часнаку і віншаваць.

Выглядаюць людзі, якія замахваюцца на цябе кувалдай ;), прыблізна так:


Кульмінацыя свята - фейерверк над рэчкай Доуро, які праходзіць апоўначы і цягнецца хвілін з 15.







Было вельмі прыгожа, хоць і шумна. А потым народ з набярэжнай пайшоў па канцэртах і барчыках. Што цікава, апроч святкавання на сцэнах і г.д., жыхары Порту ў гэтую ноч выносяць сталы і крэслы на вуліцу наўпрост каля дому і святкуюць, смажачы на грылі сардыны і танцуючы пад свае партугальскія рытмы.

Не забываюць пры гэтым стукнуць малатком па башцы заплутаўшых мінакоў.

Мы таксама набылі малаткі (два на чатыры асобы) і ўключыліся ў гульню. Ад хаджэння па маставых пад наклонам пасля баляць ногі, але настрой на ноч атрымліваеш проста цудоўны. :)

Астатнія фоткі потым. Даляцелі не без прыгодаў, але агулам - добра. :)

Нарэшце праехалася ў новых вагонах у цягніку Мінск - Кіеў.

Купэ нядрэнныя: чыстыя, ёсць "сігналізацыя" на спробу адкрыць дзверы звонку і значкі, якія паказваюць, якія прыбіральні вольныя (як у самалёце). Самі прыбіральні - "бія", а на люстэрку вісіць налепка, якая "страшчае", што калі будзеш забіваць каналізацыю, то дзверы аўтаматычна заблакуюцца і выратуе цябе хіба толькі правадніца; калі ты націснеш адпаведную кнопку. Яшчэ мне сказалі, што там недзе ёсць мікрахвалёўка. А сама я заўважыла, што ў правадніцы стаіць экранчык відэаназірання за ўсім, што адбываецца ў калідоры вагона (можа, ёсць і схаваны для купэ)?

Вялізны мінус гэтых купэ, аднак, у тым, што разетка, каля якой намаляваныя ноўтбук, тэлефон і брытва, на ноўтбукі не разлічаная: выключаецца праз некалькі секундаў працы, у той час як мабільны зараджае нармальна. Яшчэ адзін мінус - у тым, што правадніца амаль не ўключала кандыцянер, і пераканаць яе ў гэтым не было магчымасці. А купэ крыху цясней за звычайнае.

Беларуска-ўкраінская мяжа парадавала вельмі хуткай праверкай дакумантаў і праверкай мытнікаў. "Водочку везете? Ну и хорошо! Счастливого пути!" і г.д. ;) 

* У цягніку замест адзінага выбару звычайнай "Саўбеліі" паклалі часопіс Where Minsk. Рэклама? Ці нехта пакінуў у калідорчыку? Няважна. Дзякуючы гэтаму выданню я даведалася, што ў клубе імя Дзяржынскага хутка будуць граць сымбалічную п'есу пра "тяжелые трудовые будни постаревших жриц любви". Гэта яны наўмысна? 

* У тралейбусе перада мной ехала фарбаваная бландынка з тату на спіне. Увесь час яна паўпрэтэнцыёзна размаўляла па тэлефоне з сяброўкай, то наязджаючы, то абараняючыся наконт таго, чаму яна не пойдзе ў басейн і што яна купляла на рынку. Кульмінацыяй стала тое, як яна апісвала свой "пріход" пасля, напэўна, нейкага з віду наркотыкаў, што ёй бачылася (чудища, мухоморы) і праз колькі часу яе "адпусціла". Абыйшоўшы яе на выхадзе, пабачыла, што за руку яе трымаў хлопчык гадоў шасці, які звярнуўся да яе "мама". А вы кажаце, "чароўны трусік"...

*Дзе знайсці белітаўскія сродкі ад загару? 

Толькі што прыйшла смс ад кіраўніка службы навінаў каналу "Белсат" Аляксея Дзікавіцкага. Цытую арыгінал: "Калегі, здзейснены напад на кватэру ў Варшаве дырэктаркі Белсат ТВ Агнешкі Рамашэўскай. Шмат што сведчыць пра тое, што да гэтага могуць мець дачыненні спецслужбы рэжыму. Інфа ў Аб'ектыве на www.belsat.eu"

Cпасылка на навіну на аб'ектыве:
http://www.belsat.eu/generator.php?p=1,10,27,3549,3553

Вось прыблізна так могуць заходнія газеты апісваць вынікі наступных прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі: 

Reverberations as Door Slams on Hopes of Change

By BILL KELLER

MINSK — It is impossible to know for sure how much the ostensible re-election of Alexander Lukashenka represents the preference of an essentially conservative Belarusian public and how much, as opposition voters passionately believe, it is the imposed verdict of a fundamentally authoritarian regime.

But for those who dreamed of a gentler Belarus, Saturday was a day of smoldering anger, crushed hopes and punctured illusions, from the streets of Minsk to the policy centers of Western capitals.

Belarusians who hoped for a bit more freedom, a better managed economy and a less reviled image in the world wavered between protest and despair on Saturday.

On the streets around Peramohi Square, near the headquarters of the leading opposition candidate,  riot police officers dressed in Robocop gear roared down the sidewalks on motorcycles to disperse and intimidate the clots of pedestrians who gathered to share rumors and dismay.

“Another five years of dictatorship,” a voter muttered, and “this is a coup d’état.” Several others agreed. Some women wept openly. Some talked of “mutiny.” Others were more cynical.

“It was just a movie,” said Sergei Ilyichenka, a 54-year-old juice vendor, scoffing at those who got their hopes up. “They were all just players in a movie.”

Крыніца натхнення

( больш фота пад lj-cut'ам )

Сёння тэлевізійныя аператары ў Злучаных Штатах пачалі масавы пераход з аналагавага сігналу на лічбавы. З каля 306-мільённага насельніцтва краіны без адмысловых канвертараў "аналаг-лічба" засталося, па розных ацэнках, ад 1 да 3 мільёнаў жыхароў. Як паведамляе Associated Press, урад праспансуе ім пакупку гэтых канвертараў, якія каштуюць некалькі дзесяткаў даляраў.

Еўрапейская камісія раіць краінам-сябрам Саюзу перайсці на лічбавую тэлевізію да 2012 году. Хаця, думаю, гэтая дата будзе адкладвацца.

Як пісала Gazeta Wyborcza з годзік-паўтара таму, у Галандыі, Фінляндыі, Швайцарыі і Швецыі тэлебачанне ўжо толькі лічбавае. У 2009 годзе збіраліся поўнасцю перайсці на "лічбу" Данія і Нарвегія, за імі ідуць Аўстрыя, Чэхія, Гішпанія і Нямеччына (2010), Францыя (2011), Італія і Вялікабрытанія (2012).

А вось Беларусь, як я даведалася з сайту Міністэрства сувязі, збіраецца перайсці на поўнасцю лічбавае тэлебачанне ў 2015 годзе. Вы да гэтага гатовыя? Засталося шэсць год...